Back

Ուշ միջնադարի հայկական դպրոց - հայկական գիր և գրականություն. Հայկական լեռնաշխարհում գոյություն ունեցող Բագրատունիների թագավորությունը 885-1045 դեռ 10-րդ դարի ..



                                               

Ուշ միջնադարի հայկական ճարտարապետություն

Ուշ միջնադարի հայկական ճարտարապետություն, 15-17-րդ դարերում պատմական հայրենիքում և Եվրոպայի ու Ասիայի հայկական գաղթավայրերում ձևավորված ճարտարապետություն։ Դա հայկական միջնադարյան ճարտարապետության երրորդ՝ վերջին փուլն է ։ Այդ դարաշրջանում հայ ժողովուրդը զուրկ էր պետականությունից, և դրան նախորդել էին Մոնղոլ-թաթարների, Կարա-Կոյունլուների ու Ակ-Կոյունլուների տիրապետությունը, որին հաջորդել էին Հայաստանի երրորդ և չորրորդ բաժանումները Օսմանյան կայսրության ու Սեֆյան Պարսկաստանի միջև։ Հայաստանում միայն 17-րդ դարի սկզբից համեմատաբար նպաստավոր պայմաններ են ստեղծվել երկրի վերականգնման և շինարարական գո ...

                                               

Զարգացած միջնադարի հայկական երաժշտություն

Զարգացած միջնադարի հայկական երաժշտություն, երգերի, շարականների ստեղծագործում Միջնադարյան Հայաստանում, ինչը նպաստում է հայկական ազգային երաժշտության ու պարերի զարգացմանը։ Զարգացած միջնադարում՝ 8-9-րդ դարերում, հանդես են գալիս հայկական խազերը։

                                               

Ղրիմի մանրանկարչական դպրոց

Ղրիմի մանրանկարչական դպրոց, հայկական մանրանկարչության դպրոց Ղրիմում։ Ղրիմի հայկական գաղութը գոյատևել է 13-19-րդ դարերում։ Այստեղ կառուցված եկեղեցիներում և վանքերում գրվել և նկարազարդվել են բազմաթիվ ձեռագրեր ։

                                               

Հարանց անապատ

Համալիրի այժմյան կազմում են արևմուտքից գավիթ-սրահով և հյուսիսից կից երկու սենյակներով եկեղեցին երկու զույգ մույթերով եռանավ բազիլիկ թաղակապ, ձգված համաչափություններով սեղանատունը և պարիսպների մնացորդները, որոնք բացի եկեղեցուց կառուցվել են 1658 թ ի երկրաշարժից հետո, երբ անապատի նախկին բոլոր շինությունները կործանվել են, իսկ եկեղեցին սահել իջել է այժմյան տեղը։ Երկրաշարժից երկու տարի անց միաբանությունը տեղափոխվել է և հիմնել Տաթևի Մեծ Անապատը։ XVIII դ. սկզբին Հարանց անապատը վերակենդանացել է, այստեղ նորոգումներ և կառուցումներ են կատարել Տաթևի վանքի առաջնորդները։ Հարանց անապատի համալիրը և եկեղեցի ...

                                               

Վասպուրականի մանրանկարչության դպրոց

Վասպուրականի մանրանկարչության դպրոց, հայկական մանրանկարչության դպրոց, որի գործունեության ընթացքում ստեղծվել են հազարից ավելի ձեռագրեր՝ զգալի մասը նկարազարդ։ Վաղ միջնադարից Վասպուրականում հիմնադրվել են գրչակենտրոններ, թարգմանվել և ընդօրինակվել տարբեր բնույթի ձեռագրեր։ Թեմատիկ նկարներ ունեցող մեզ հասած հայկական առաջին ամբողջական մատյանը "Մլքե թագուհու Ավետարանն" է ։ Վասպուրականում ընդօրինակված մեզ հայտնի մյուս մատյանները X - XI դդ․ են ։ Այս մատյանների բարձրարվեստ նկարները Արծրունյաց թագավորության քաղաքական կյանքի ու մշակութային վերելքի արտահայտությունն են։ Այդ միջավայրի ծնունդն են Աղթամարի Ս ...

                                               

Սուրբ Ստեփանոս վանք (Դարաշամբ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Ստեփանոս վանք այլ կիրառումներ Սուրբ Ստեփանոս վանքը 9-րդ դարի հայկական կրոնական համալիր Իրանի հյուսիսում, 15 կմ դեպի հարավ-արևմուտք հեռավորության վրա Ջուղա քաղաքից, Արաքս գետի աջ ափին բարձրացող Մաղարդա լեռան լանջին, հայկական Դարաշամբ բնակավայրից մոտ 1 կմ արևելք։ Հետագա դարերում մի քանի անգամ վերանորոգվել է։ 2008 թ. այն գրանցվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության համաշխարհային ժառանգության մեջ Սուրբ Թադևոսի վանք և Ծոր վանքերի հետ միասին, Հայկական եկեղեցիները Իրանում" անվան տակ։

                                               

Հայկական միջնադարյան գաղթավայրերը Եվրոպայում

Հայկական միջնադարյան գաղթավայրերը Եվրոպայում, հայկական գաղթավայրեր, որոնք առաջացել են 11-14-րդ դարերում, երբ կործանվել են Բագրատունիների և Կիլիկիայի հայոց թագավորությունները ։ Եվրոպայի տարբեր երկրներում հաստատված հայկական գաղութները դարձել են ավելի բազմամարդ թուրք-պարսկական պատերազմների դարաշրջանում։ Հայկական ինքնությունը պահպանելու նպատակով աշխարհիկ և հոգևոր առաջնորդները, առևտրականները և մշակույթի գործիչները ձեռնամուխ են լինում եկեղեցիների կառուցմանը, դպրոցների, ապա՝ տպարանների ստեղծմանը, հայկական առանձին թաղամասերի ու գյուղերի շինարարությանը և այլն։ Սելջուկների, մոնղոլ-թաթարների տիրապետո ...

                                               

Մեծոփավանքի դպրոց

Մեծոփավանքի Դպրոց, գործել է 12-րդ դարի վերջերից, Մեծոփավանքում։ 13-րդ դարի սկզբներին դպրոցը ղեկավարել է "յոյժ իմաստուն և գիտնական" Թովման, իսկ դարավերջին՝ Գլաձորի համալսարանի առաջին սաներից մեկը՝ Մխիթար Սասնեցին ։ Նրան գործակցել է իր ուսումնակից Հովհաննես Ոսպնակեր Արճիշեցին։ Այստեղ սովորելու էին գալիս Վանա լճի շրշակա գյուղերից և հեռավոր վայրերից։ Մեծավանքի դպրոցում ստեղծվել են մատենագրական երկեր, ընդօրինակվել ձեռագրեր։ Մխիթար Սասնեցու րաբունապետության ժամանակ Մեծոփավանքի դպրոցը, Գլաձորի համալսարանի ղեկավարությամբ, պայքարել է Հռոմի միարարների դեմ, և այդ պայքարն այնուհետև դարձել է դպրոցի հիմ ...

                                               

Ամրդոլու վանքի դպրոց

15-րդ դարում վանքում եղել է գրչության դպրոց։ Դարեվերջին Գրիգոր Տաթևացու աշակերտ Դանիել վարդապետը այնտեղ հիմնել է հոգևոր դպրոց, ուր դասավանդել է կրոնագիտություն, աստվածաբանություն, տրամաբանություն։ Նրա գործը շարունակեցին Հովհաննես Համշենցին, Գրիգոր Արճիշեցին, Ներսես Մատաղը, Ներսես Բաղիշեցին, Ներսես Ամկեցին, Հովհաննես Տարոնացին։ Բարսեղ Աղբակեցին մահացել է 1615 թվականին վերծանեց վանքի մատենադարանի իմաստասիրական գրքերը, ընդարձակեց դասատունը, բարեփոխեց ուսման ծրագիրը։

                                               

Կիլիկյան Հայաստանի մանրանկարչություն

Կիլիկիայի մանրանկարչության դպրոց, հայկական մանրանկարչության դպրոցներից մեկը, որ կազմավորվել է 12-րդ դարում, Կիլիկիայի հայկական պետությունում և գոյատևել է մինչև 1380-ական թվականները։ Հայ ժողովրդի պատմության այդ շրջանը նշանավորվել է համազգային մշակույթի վերելքով։ Դրա լավագույն վկայություններից է գրքի գեղարվեստական ձևավորումը։ 12-րդ դարի առաջին կեսից մինչև 1350-ական թվականներին Դրազարկի, Սկևռայի, Ակների, Դռների, Բարձրբերդի և հատկապես Հռոմկլայի գրչատներում աշխատել են տաղանդավոր նկարիչներ Գրիգոր Մլիճեցին, Կոստանդինը, Վարդանը, Կիրակոսը, Հովհաննեսը, Թորոս Ռոսլինը, Գրիգոր Պիծակը, Սարգիս Պիծակը և ո ...

                                               

Տաթևի մանրանկարչության դպրոց

Տաթևի մանրանկարչության դպրոց, հայկական մանրանկարչության դպրոցներից։ Գործել է Տաթևի համալսարանում։ Պահպանվել են մատենագիտական վկայություններ այն մասին, որ համալսարանում մյուս գիտություններին զուգընթաց սովորում էին "նկարագրութիւն պատկերահանութեան և զանազան նկարչոլթիւնս" ։ Մեզ են հասել թվով քիչ, բայց արվեստի լիարժեք գործեր ներկայացնող XIV-XV դարերի ձեռագրեր, որոնք վկայում են Տաթևի մանրանկարչության դպրոցի գոյության և զարգացման մասին։ Այդտեղ շարունակվել են Գլաձորի մանրանկարչության դպրոցի ավանդույթները։ Տաթևի մանրանկարչության դպրոցի ներկայացուցիչներից է Գրիգոր Տաթևացին, որը 1378 թվականին պատկերա ...

                                               

Կապոսի դպրոց

Վանքը հիմնադրվել է 12-րդ դարում, գրչության արվեստը ծաղկել է 13-15-րդ դարերում 13-րդ դարից հայտնի է երկու ձեռագրի ընդօրինակություն։ Կապոսի դպրոցը համբավ է ձեռք բերել հատկապես 14-րդ դարի վերջերից, երբ րաբունապետ է եղել Տաթևի համալսարանի սան Գևորգ Երզնկացին, որին այստեղ էր ուղարկել իր դասընկեր և համալսարանի րաբունապետ Գրիգոր Տաթևացին։ Կապոսի դպրոցում ուսանելու էին գալիս Հայաստանից և այլ վայրերից։ Հակոբ Ղրիմեցին այստեղ հմտացել է տոմարագիտության մեջ և հետագայում այդ առարկան դասավանդել նույն, ապա՝ Մեծոփա վանքի դպրոցում։ Գևորգ Երզնկացու մահից հետո 1416 մի քանի տասնամյակ անշքացել է Կապոս դպրոցը, բ ...

Ուշ միջնադարի հայկական դպրոց
                                     

Ուշ միջնադարի հայկական դպրոց

Հայկական լեռնաշխարհում գոյություն ունեցող Բագրատունիների թագավորությունը 885-1045 դեռ 10-րդ դարից բաժանվել էր մի քանի հայկական թագավորությունների և իշխանությունների։ Պետության կործանումից հետո դրանք անցնում են նախ Բյուզանդական կայսրության, ապա՝ Սելջուկյան սուլթանության կազմ։ 12-րդ դարում վրաց միապետերի, մասնավորապես՝ Դավիթ Շինարարի 1089-1125 և Թամար թագուհու 1184-1213 շնորհիվ, հյուսիսային և արևելյան Հայաստանի մեծ մասն ազատագրվում է վրաց զորքերի հրամանատար Սարգիս Զաքարյանի, ապա իր որդիների՝ Զաքարեի ու Իվանեի գլխավորությամբ։ Զաքարյան իշխանապետությունը, ինչպես և բուն Հայկական լեռնաշխարհի սահմաններից դուրս գտնվող Կիլիկիայի հայկական թագավորությունը 14-րդ դարում կործանվում են։ 15-րդ դարում ասպարեզից հեռանում կամ տարածքով ու հզորությամբ խիստ կրճատվում են նաև պատմական Հայաստանում գոյություն ունեցող իշխանությունները։

Հայաստանն ուշ միջնադար էր թևակոխել առանց պետականության. կարա-կոյունլու և ակ-կոյունլու թուրքմենական ցեղերի միջև պատերազմի դաշտ դառնալուց հետո երկիրը երկու անգամ 1555, 1639 բաժանվել էր Մերձավոր Արևելքում ստեղծված երկու աշխարհակալ կայսրությունների՝ Օսմանյան կայսրության և Սեֆյան Պարսկաստանի միջև։ Հյուսիսային հարևան Վրաստանում դեռևս շարունակում էին ձևականորեն պահպանվել Քարթլիի, Կախեթի և Իմերեթի թագավորությունները։ Նրանց իշխանության տակ էին ոչ միայն Պատմական Վրաստանի հողերի մեծ մասը, այլև որոշ հայկական գավառներ՝ Լոռի-Փամբակը, Ղազախ-Շամշադինը, մասամբ՝ Շիրակը և այլն։ Դրանով է բացատրվում հայ համայնքի առկայությունը մայրաքաղաք Թիֆլիսում, որտեղ հայ ազնվականությունը հաստատվել էր դեռ Վրաց թագավորության 1008-1490 կազմավորման տարիներից՝ Բագրատիոնիների հովանու ներքո։

1603-1604 թվականներին պարսից շահ Աբբաս I-ի 1587-1629 հրամանով Արևելյան Հայաստանի բնակչության մեծ մասը տեղահանվում է հայրենիքից և քշվում Պարսկաստան։ Հայկական ինքնությունը պահպանում են Սյունիքն ու Արցախը՝ տեղի հայ իշխանների, և Լոռին ու Տավուշը՝ վրաց թագավորների շնորհիվ։ Թուրք-պարսկական տիրապետությունը Հայաստանում շարունակվում է նաև 18-րդ դարում։ Պատերազմական գործողությունների պատճառով ժամանակի հայկական վերնախավը՝ վաճառականությունը, հաստատվում է Հնդկաստանի, Պարսկաստանի, ինչպես նաև՝ Բալկանյան թերակղզու և այլ երկրամասերում։ Այդպես ձևավորվեցին Եվրոպայի ու Ասիայի հայկական գաղթօջախները, որոնց մի մասում շարունակվում էր հայկական մշակույթի պահպանումն ու զարգացումը։

                                     

1. Կրթությունը Հայաստանում

15-17-րդ դարերում նվաճողների պատերազմները և երկարատև տիրապետությունը մեծ հարված հասցրին հայկական գիտությանը։ Զարգացած միջնադարի հայկական դպրոցը, որը հովանավորվում էր հայ ազնվական ընտանիքների կողմից, անկում ապրեց։ Իրենց գոյությունը դադարել էին Անիի ու Կարսի վարդապետարանները, Հաղպատի ու Սանահինի դպրոցները, Նարեկավանքի ու Սևանավանքի կրթօջախները, Հավուց Թառի և Մալաթիայի գրչության կենտրոնները, Գլաձորի ու Տաթևի համալսարանները և այլն։ Փակվեցին նաև դրանցում գործող մատենադարաններն ու գրադարանները, և վանական համալիրները կրթամշակութային օջախներից վերածվեցին պաշտպանական կառույցների՝ բացակայող աշխարհիկ առաջնորդների փոխարեն հայ բնակչությունն օտար զավթիչներից պաշտպանելու նպատակով։

Վերոնշյալներից միայն Տաթևի համալսարանն էր, որը մասամբ շարունակում էր գործել 15-րդ դարի սկզբին՝ աստվածաբան, փիլիսոփա և ազգային-եկեղեցական գործիչ Գրիգոր Տաթևացու վարդապետության տարիներին։ Կրթօջախն ուներ մեծաքանակ ուսանողներ, ովքեր սովորում էին "յոթ ազատ արվեստները" ՝ քերականություն, դիալեկտիկա, ճարտասանություն, թվաբանություն, երկրաչափություն, երաժշտություն, և աստղաբաշխություն։ Դրանցից առաջին երեքը սովորելու դեպքում ուսանողները ստանում էին կրթական առաջին աստիճան, իսկ մյուս չորսը փուլ առ փուլ սովորելով՝ որակավորվում էին որպես վարդապետներ կամ մագիստրոսներ։ Լենկթեմուրի արշավանքների շրջանում Գրիգոր Տաթևացին ստիպված էր իր աշակերտներով տեղից տեղ փոխադրվել՝ ուսուցումը չընդհատելու և առավել ապահով վայրերում այն շարունակելու համար։ Երկարատև չեղավ նաև Մեծոփավանքի դպրոցի կյանքը. Թովմա Մեծոփեցու մահից հետո այն զգալիորեն թուլացավ։ Նրա ուսուցչապետության շրջանում այստեղ ուսումնասիրվում էին գիտության և արվեստի բազում բնագավառներ, ստեղծվում էին դասագրքեր։ Դրանցից էին լեզվաուսուցողական առաջին հայերեն դասագիրքը, տոմարագետ Հակոբ Ղրիմեցու բնագիտական աշխատությունները։ Մեծոփավանքի գործունեության տարիներին որոշակի զարգացում ապրեց դեռ զարգացած միջնադարից գործող Խառաբաստավանքի գրչության կենտրոնը, որը ղեկավարում էր Թովմա Մեծոփեցու դասընկեր Կարապետ վարդապետը։ 15-րդ դարի սկզբին այն տեղափոխվել էր Ցիպնավանքի դպրոց։

Դեռ վաղ միջնադարում Արևմտյան Հայաստանի տարածքում բացվել էր Կապոսի դպրոցը։ Այն իր զարգացման գագաթնակետին էր հասել 13-15-րդ դարերում։ 1489 թվականին նրան էին միացել Ավագ վանքի դպրոցի սաները և վարդապետները։ 17-րդ դարի սկզբից Բաղեշ Բիթլիս քաղաքում տեղի հայ ազնվականության ու հոգևորականության հովանու ներքո իր գործունեությունն է սկսում Ամիրդոլու վանքի դպրոցը։ Նշանավոր վարդապետերից էին Բարսեղ Գավառացին և Ներսես Մոկացին։ Նրանք ձեռնամուխ են լինում հին ձեռագրերի ընթերցմանը։ Միևնույն ժամանակ պարսկահպատակ Սյունիքում՝ հայ մելիքների ու Սյունիքի մետրոպոլիտության օժանդակությամբ 17-րդ դարի առաջին քառորդին՝ անապատական դպրոց է բացվում նաև Հարանց կամ Սյունյաց Մեծ անապատում։ 1610 թվականին այստեղ են գալիս Սարգիս եպիսկոպոսը և Կիրակոս Տրապիզոնցին։ Երբ Բաղեշի Ամիրդոլու դպրոցից այստեղ է գալիս Ներսես Մոկացին, դպրոցում ուսանողներին սովորեցնում են հայ և հույն փիլիսոփաների՝ Դավիթ Անհաղթի, Պլատոնի, Արիստոտելի, Պորփյուրի, Եզնիկ Կողբացու գրվածքները։ Այդ ուսումնական կենտրոնից սկիզբ առավ Արևելյան Հայաստանի կրթական ու մշակութային առաջընթացը։

Ներսես Մոկացու սաները դպրոցներ են բացում Երևանում, Էջմիածնում, Ագուլիսում, Օհանավանում։ Երևանի դպրոցներից նշանավոր էր Անանիա առաքյալի անապատի դպրոցը, որը հիմնել էր կաթողիկոս Մովսես Գ Տաթևացին 1620 թվականին։ Նա նաև գրչության կենտրոն ու դպրոց է հիմնում Հովհաննավանքում։ 1635-1637 թվականներին այդ դպրոցը փոխադրվում է Էջմիածին, սակայն Հովհանավանքում ուսուցումը չի դադարում։ Այստեղ դասավանդում էին Ոսկան Երևանցին, Սիմեոն Ջուղայեցին, Ստեփանոս Լեհացին, Զաքարիա Քանաքեռցին և ուրիշներ։ Դպրոցների շրջանավարտներն իրենց հերթին շրջագայում էին Հայաստանի տարբեր գավառներում և վանքերին կից դպրոցներ բացում։ Առավել զարգացած դպրոցներում եղել են մատենադարաններ և գրչության կենտրոններ, որտեղ բազմացվել են ձեռագիր մատյաններ։

Ուշ միջնադարի ընթացքում կրթամշակութային մասնակի գործունեություն էին վարում առավել պաշտպանված վայրերում գտնվող վանական համալիրները՝ Վանա լճում գտնվող Լիմ, Կտուց, Աղթամար անպատների գրչության կենտրոնները, Սևանա լճում՝ համանուն վանքը, ինչպես նաև՝ Արցախի իշխանների հովանու ներքո՝ Գանձասարը, 1441 թվականից Վաղարշապատ վերադարձած հայոց կաթողիկոսական աթոռի հովանու ներքո՝ Էջմիածինը, և այլն։ Լիմ կղզու դպրոցի հիմնումը կապված էր Ներսես Մոկացու և նրա աշակերտ Մելիքսեթ Վժանացու անվան հետ։ Աշխուժանում է դեռևս 7-րդ դարից Գեղարդի վանքում գործող Այրիվանքի դպրոցը՝ Մխիթար և Սիմոն վարդապետերի առաջնորդությամբ։ Ուշ միջնադարում այստեղ էր պահվում սուրբ գեղարդը։ Լեռնային անմատչելի վայրերում հիմնված դպրոցներից էր Զեյթունի գրչության կենտրոնը Կիլիկյան Հայաստան։ Այն գործել է 16-18-րդ դարերում՝ Սուրբ Սարգիս և Սուրբ Աստվածածին եկեղեցիներին կից գրչատներում։

                                     

2. Կրթությունը գաղթօջախներում

Պատմական Հայաստանի սահմաններից հեռու ապրող հայ ժողովրդի մշակութային առաջընթացի ու քաղաքակրթական վերելքը պայմանավորված է եղել կրթության տարածմամբ։ Ուշ միջնադարում ոչ միայն փորձել են շարունակել նախորդ դարաշրջանների կրթական ավանդույթները, այլև օգտագործվել են նոր հնարավորություններ։ Հայկական համայնքներում աշխուժացավ կրթական գործը, որ պայմանավորված էր նաև դրանց ստվարացմամբ։

15-րդ դարում հայ գաղթօջախներում սկսում է կրթամշակութային գործունեությունը, որն իրականացվում էր վանական համալիներներին կից՝ հայապահպանության նպատակներով։ Այն հովանավորվում էր հայկական եկեղեցու և հայ վաճառականության կողմից։ Ուշ միջնադարում Փոքր Ասիայի հայաշատ համայնքներում բացվում են դպրոցներ, որոնցից նշանավոր էր Կուտինայի գրչության կենտրոնը համանուն այժմ՝ Քյոթահիա քաղաքում։ Ղրիմի հայ գաղթօջախը, որը ձևավորվել էր դեռ Անիի կործանումից հետո 1045, 15-րդ դարում ուներ հայկական դպրոց Անտոնի վանքում։ Նրա սաները սովորում էին ոչ միայն աստվածաբանություն և քերականություն, այլև տոմարագիտություն, աստղաբաշխություն, թվաբանություն և այլն։ Ղրիմում բացվել էր մանրանկարչական դպրոց։

Ուշ միջնադարում հայկական մշակութային օջախները ոչ միայն շարունակում էին հայոց ազգային ավանդույթները, այլև առավել սերտորեն էին առնչվում եվրոպական քաղաքակրթության նվաճումների հետ։ Մշակութային խոշոր նվաճումներից մեկը հայ տպագրական գործի սկզբնավորումն էր։ Յոհան Գուտենբերգի կողմից տպագրության գյուտից կես դար անց՝ 1512 թվականին, Իտալիայի Վենետիկ քաղաքում լույս տեսավ հայերեն տպագիր առաջին գիրքը՝ "Ուրբաթագիրքը" ։ Առաջին հայ տպագրիչը Հակոբ Մեղապարտն էր։ Նա այստեղ 1512-1513 թվականների ընթացքում լույս ընծայեց հինգ անուն գիրք՝ "Ուրբաթագիրք", "Պատարագատետր", "Աղթարք", "Պարզատումար", "Տաղարան" ։

1562 թվականին Հայաստանի ազատագրության հարցով կաթողիկոս Մխիթար Սեբաստացու կողմից կազմակերպած Սեբաստիայի ժողովին մասնակցում է Աբգար Թոխաթեցին, ով մեկնում է Եվրոպա իր որդու՝ Սուլթանշահի հետ, և այնտեղ վերսկսում հայերեն գրքերի տպագրությունը։ Նա 1567 թվականին տպարանը տեղափոխում է Կոստանդնուպոլիս և լույս ընծայում բազմաթիվ գրքեր։ Սուլթանշահը Հակոբ Տերնզցու աշխատակցությամբ թարգմանում և 1585 թվականին Հռոմում հրատարակում է Գրիգորյան նոր տոմարը։

Հայ կրթության զարգացման կարևորագույն օջախներից էր Իրանի մայրաքաղաք Սպահանի մոտ հիմնադրված Նոր Ջուղան։ Այստեղ 1610 թվականին գրվել է Նոր Ջուղայի ավետարանը։ 1630-ական թվականներին Խաչատուր Կեսարացու ջանքերով այստեղ հայկական դպրոց է հիմնադրվում։ Ուսուցիչ Կոստանդ Ջուղայեցին կազմել է թվաբանության դասագիրք՝ վաճառականության համար կարևոր հաշվապահական խրատներով։ Դասավանդում էին տոմարագիտություն, չափերի ու կշիռների մասին գիտելիքներ և այլն։ Գոյության տարիներին դպրոցը տվել է ավելի քան 250 շրջանավարտ, որոնց թվում էին Ոսկան Երևանցին, մի քանի կաթողիկոսներ և այլ անվանի գործիչներ։ Նոր Ջուղայում ևս եղել է գրչության կարևոր կենտրոն ու մատենադարան։ Խաչատուր Կեսարացին և նրա աշակերտները փորագրում են հայկական տառեր, պատրաստում տպագրական հարմարանքներ և հիմնում Իրանի առաջին՝ Նոր Ջուղայի տպարանը։ 1640 թվականին այստեղ տպագրվում է նրանց առաջին գիրքը՝ "Հարանց վարքը" ։ Տպարանն ավելի կատարելագործելու համար մի քանի տարի անց ուսուցչի պատվերով Եվրոպայից Սպահան է ուղարկվում տպագրական նոր սարքավորում։

17-րդ դարում տպարաններ են հիմնվում և հայերեն գրքեր հրատարակվում նաև Եվրոպայի հայկական գաղութներում։ Լեհաստանի թագավորության Լվով այժմ՝ Ուկրաինայում քաղաքում զարգացած միջնադարում հաստատված հայերին Կազիմիր III թագավորը 1333-1370 տվել էր լայն իրավունքներ. նրանք կազմել էին սեփական կանոնադրությունը։ Հայկական վանքին կից բացվում է տպագրություն, ավելի ուշ՝ Լվովյան հայկական կոլեգիա անունը կրող բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը։

Հոլանդիայի մայրաքաղաք Ամստերդամը հայ տպագրության նշանավոր կենտրոններից էր։ Ամստերդամի տպարանը հիմնադրվել է կաթողիկոս Հակոբ Ջուղայեցու կողմից Ամստերդամ ուղարկված Մատթեոս Ծարեցու կողմից։ Վերջինիս մահից հետո 1661 Ամստերդամ է ուղարկվում Ոսկան Երևանցին։ Տպարանում, որը նվիրված էր սուրբ Էջմիածնին, առաջին անգամ տպագրվում է հայերեն Աստվածաշունչը։ Ամստերդամի տպարանը առավել լիարժեք է սկսում գործել 1664 թվականին այնտեղ ժամանած Ոսկան Երևանցու և Կարապետ Ադրիանացու համատեղ ջանքերի շնորհիվ։ Աստվածաշնչի ամբողջական նկարազարդ տպագրությունը խոշոր նվաճումն էր։ Ամստերդամի հայկական տպարանում տպագրվում է ևս 11 անուն գիրք։

Ոսկան Երևանցին տպարանը փոխադրում է Իտալիայի մեկ այլ քաղաք՝ Լիվոռնո, այնտեղ հրատարակում երեք գիրք, ապա փոխադրվում է Մարսել և մինչև 1680-ական թվականների վերջերը հրատարակում 16 անուն գիրք։ Մարսելի հայկական տպարանում լույս են տեսնում "Քերականությունը", Առաքել Դավրիժեցու "Գիրք պատմութեանցը", Անանիա Շիրակացու "Աշխարհացույցը" և Վարդան Այգեկցու "Աղվեսագիրքը" ։ Այդտեղ Ոսկան Երևանցին 1673 թվականին սկսել էր Գրիգոր Նարեկացու "Մատյան ողբերգության" երկի տպագրությունը, որը, սակայն, մնում է անավարտ։ Նրա աշակերտները, այդ թվում՝ Հովհաննես Տերզնցին, շարունակեցին տպագրության միջոցով լուսավորության տարածման գործը։ Աշակերտներից Մատթեոս Վանանդեցին Մարսելից փոխադրվում է Ամստերդամ և իր ազգական Թովմաս Նուրիջանյանի օգնությամբ վերսկսում հրատարակչական գործը։ Տպարանի գլուխգործոցը 1695 թվականին հրատարակված Համատարած Աշխարհացույցն էր, պղնձե տախտակի վրա փորագրված մի քարտեզ և դրան կից բացատրական հավելվածներ՝ "Բանալի" վերնագրով։ Վերջինս հեղինակել էր փիլիսոփա և մատենագիր Ղուկաս Վանանդեցին 1696 թվականին։ Նշանավոր տպագրություններից էին Մովսես Խորենացու "Հայոց պատմությունը", "Դուռն իմաստութեան" դասագիրքը, "Գանձ չափոց, կշռոց, թվոց և դրամոց բոլոր աշխարհի" աշխատությունը և այլն։

Հայկական գրահրատարակչությունը մեծ առաջադիմություն է արձանագրում նաև Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք հայաշատ Կոստանդնուպոլսում։ Տեղի հայկական տպագրատունը վերաբացվել էր 1677 թվականին Երեմիա Չելեպի Քյոմյուրճյանի կողմից։ Նա հեղինակել էր "Պատմութին համառօտ", "Ստամպօլոյ պատմութիւն", "Տարեգրական պատմութիւն", "Պատմութիւն հրկիզման Կոստանդնուպօլսոյ" և այլ աշխատություններ։ Աստվածատուր դպիր Կոստանդնուպոլսեցու հիմնադրած տպարանում 1699 թվականից սկսած մոտ 50 տարի հրատարակել է ավելի քան ութսուն անուն գիրք։ Այստեղ առաջին անգամ լույս է տեսնում Գրիգոր Նարեկացու "Մատյան ողբերգության" երկը։

                                     

3. Գիտություն

Ուշ միջնադարում հայ գիտությունը զարգանում էր վանական համալիրներին կից դպրոցներում, որոնք գործում էին նախկին համալսարանների ու վարդապետարանների գիտական գրականության հիման վրա։

Հայ գիտնականներից նշանավոր էր վարդապետ Հակոբ Ղրիմեցին 1360-1426։ Նա Մեծոփավանքի դպրոցի ականավոր ուսուցչապետներից էր։ Հակոբ Ղրիմեցու հեղինակած "Մեկնություն տոմարի" և "Բնության մասին" աշխատությունները՝ որպես ուսումնական ձեռնարկներ, գործածվել են հայկական դպրոցներում։ Նա դասավանդել է նաև գրչության արվեստ և երաժշտություն։

15-րդ դարի երկրորդ կեսին Մարտիրոս Երզնկացին այցելում է եվրոպական մի շարք երկրներ և գրի առնում իր ճանապարհորդական տպավորությունները։ Մեկ դար հետո այդ երկրներում լինում է մեկ այլ հայ ուղեգրող՝ Սարգիս Աբեղան։ Բարսեղ Արճիշեցին 16-րդ դար հեղինակել է տարեգրություն, որտեղ շարադրել է 1501-04 թվականների դեպքերը՝ պարսից շահ Իսմայիլի գահակալական կռիվների, որի արդյունքում հետագայում ձևավորվեցին Երևանի ու Ղարաբաղի կուսակալությունները, ինչպես նաև Վասպուրականում և Տուրուբերանում կատարված ասպատակությունների մասին։ Գրիգոր Դարանաղցին 1576-1643 կյանքի մեծ մասն անցկացրել է հայկական մշակութային կենտրոններում, եղել Ռոդոսթոյի հայերի հոգևոր առաջնորդը։ Նրա "Ժամանակագրություն" ծավալուն երկի առաջին մասը համառոտ տարեգրության բնույթ ունի, իսկ երկրորդ մասը բովանդակում է 16-րդ դարի երկրորդ կեսից 17-րդ դարի առաջին տասնամյակների իրադարձությունների մանրամասն նկարագրությունը։ Աշխատությունում տրված են նաև ժամանակի հոգևորականության ու վաճառականության վարքն ու բարքերը, հայկական գաղթօջախների կյանքի պատկերը։

Բժշկագետ Ամիրդովլաթ Ամասիացին հին և միջնադարյան բժշկությունը սովորել է Միջագետքում։ Տիրապետել է հինգ օտար լեզվի՝ հունարենին, լատիներենին, պարսկերենին, թյուրքերենին, արաբերենին։ Երկար տարիներ ապրել է Կոստանդնուպոլսում և եղել օսմանյան Մեհմեդ II սուլթանի անձնական բժիշկը՝ որպես "գլխավոր վիրաբույժ-ակնաբույժ" ։ 1459 թվականին նա գրեց իր առաջին աշխատությունը՝ "Ուսումն բժշկութեան" վերնագրով, որի մեջ անտիկ բժիշկների` Հիպոկրատեսի, Ալ-Ռազիի և իբն Սինայի ոգով քննության են առնված սաղմնաբանության, մարդակազմության, բնախոսության, դեղագիտության և հիգիենայի հարցերը։ Հայ ժողովրդական բժշկության դարավոր փորձը դեղագիտության բնագավառում վերականգնելու նպատակով նա հեղինակում է մեկ այլ աշխատություն, որ կոչվում է "Ախրապատին" ։ Ամիրդովլաթ Ամասիացին փորձել է կազմել "պարզ" և "բարդ" դեղամիջոցների բառարաններ, որոնցից քսան տարի անց, ստեղծվեցին նրա երկու ստվար աշխատությունները` երկրորդ "Ախրապատինը" և "Անգիտաց անպետը" ։ Բնագիտության ասպարեզում հայտնի էր նաև ալքիմիկոս Դանիել Աբեղան 16-րդ դար, ով հեղինակել էր "Յաղագս ոսկի շինելոյ" աշխատությունը։

Ուշ միջնադարում նախորդ՝ զարգացած միջնադարի ժամանակաշրջանի մեծարժեք ու ընդգրկուն պատմական աշխատությունների փոխարեն շարադրվում էին ժամանակագրություններ ու հիշատակարաններ։

Մեծոփավանքի դպրոցի ներկայացուցիչ, պատմագիր Թովմա Մեծոփեցին 1378-1446 հեղինակում է "Լանկ-Թամուրի և նրա հաջորդների պատմությունը" աշխատությունը։ Դրանում հեղինակը տեղեկություններ է հաղորդում 14-րդ դարի վերջի և 15-րդ դարի առաջին կեսի Հայաստանի և հարևան երկրների պատմության վերաբերյալ։ Նրա գործունեության ընթացքում կրթօջախ են հրավիրվել մասնագետներ, ստեղծվել են դասագրքեր, կատարվել տարբեր երկերի մեկնություններ։ Մատենադարանում ընդօրինակել, ծաղկել ու կազմել են հայկական ձեռագիր մատյաններ։ Մեծոփեցու պատմական երկերից է նա "Յիշատակարանը", որտեղ ներկայացվում են 1441 թվականի Էջմիածնի ժողովից հետո կաթողիկոսական աթոռը Կիլիկյան Հայաստանի նախկին մայրաքաղաք Սսից Էջմիածին տեղափոխելու կարևոր անցուդարձերը։ Մեծոփեցին նաև սրբագրել, խմբագրել ու մշակել է կրոնա-դավանաբանական, ծիսական, երաժշտական, գեղարվեստական և մեկնողական բազմաթիվ երկեր։

Վարդապետ Հովհաննես Ծարեցին 1560-1621 կառուցել է Սյունիքի Սոդք գավառի Աղքիլիսա գյուղի սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Նա գրել է "ժամանակագրություն" երկը, որն ընդգրկում է 1572-1600 թվականների անցքերը, այդ թվում՝ օսմանյան Թուրքիայի դեմ վրաց ժողովրդի՝ 1580-90-ական թվականների ազատագրական պայքարը։ Վարդապետ Առաքել Դավրիժեցին 1590-1670 1636-37 թվականներին Հովհաննավանքի առաջնորդն էր, 1645-46 թվականներին այցելել էր Պարսկաստան, Թուրքիա, Սիրիա, Պաղեստին, Հունաստան, եղել Արևմտյան Հայաստանի տարբեր գավառներում։ 1651-62 թվականներին Փիլիպոս Ա Աղբակեցի կաթողիկոսի հանձնարարությամբ գրել է "Գիրք պատմութեանց" աշխատությունը, որտեղ անդրադարձել է Հայաստանի տնտեսական ու քաղաքական կացությանը, պարսկա-օսմանյան պատերազմներին, նկարագրել 1604 թվականի շահ Աբբաս I-ի կազմակերպած բռնագաղթը։ Ուղեգրություններն ավելի ընդգրկուն ու մանրապատում են դառնում 17-րդ դարում, որոնց հեղինակները տեղեկություններ են հաղորդում այցելած երկրների բնության, նշանավոր սրբավայրերի ու անցյալի մասին։ 17-րդ դարի հայ ուղեգիր Սիմեոն Լեհացին 1584-1637, որը ճանապարհորդել է Եվրոպայի ու Մերձավոր Արևելքի երկրներում և թողել ճանապարհորդական նոթեր։ Ուշ միջնադարի վերջի հայ պատմագիրներից է Մինաս Ամդեցին, ով գրագրել է Սամուել Անեցու "Ժամանակագրությունը" և Մխիթար Գոշի "Դատաստանագիրքը" ։ 1698 թվականին հեղինակել է "Ազգաբանութիուն Հայոց" երկը, որի սկզբի մասը հայոց պատմության Հայկ Նահապետից մինչև Կիլիկիո վերջին թագավոր Լևոն Զ, իսկ շարունակությունը հռոմեական ու բյուգանդական կայսրերի համառոտ ժամանակագրությունն է։ "Օրագրութիուն" ինքնակենսագրական երկում նկարագրված են 17-րդ դարի վերջին քառորդի ու 18-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի մասին տեղեկություններ։ Հրատարակել է Գրիգոր Նարեկացու "Մատեան ողբերգութեան" երկի ամբողջական բնագիրը և նրա ներբողյանները։

Կրթության և գիտության հետ պայմանավորված՝ որոշակի տեղաշարժեր եղան նաև ուշ միջնադարի հայ գրականության, ճարտարապետության, կերպարվեստի, երաժշտության և թատրոնի բնագավառներում։

Users also searched:

հայ մշակույթի նշանավոր գործիչներ, հայկական մշակույթ, հայկական մշակույթը 17 - րդ դարում, հայկական մշակույթը 20 - րդ դարում, հայկական մշակույթի ակունքները, հին հայկական մշակույթը, մշակույթի դերը, նոր շրջանի հայկական մշակույթ, հայկական, մշակույթը, մշակույթի, դարում, հայկականմշակույթ, մշակույթ, ակունքները, դերը, նորշրջանիհայկականմշակույթ, նշանավոր, գործիչներ, միջնադարի, հայկականմշակույթիակունքները, հայմշակույթինշանավորգործիչներ, մշակույթիդերը, շրջանի, հինհայկականմշակույթը, դպրոց, Ուշմիջնադարիհայկականդպրոց, հայկականմշակույթըրդդարում, ուշ միջնադարի հայկական դպրոց,

...

Մշակույթի դերը.

ՀՀ ԳԱԱ ՇՀՀԿ. Հ.Ստեփանյան,Հայ միջնադարյան մեջ Հայ գրերի գյուտի և Ամարասի դպրոցի հիմնադրման հայոց ուշ միջնադարյան պաշտոներգության մեջ. Հայկական մշակույթ. New2! Layout 1 Ցանցային հետազոտական. Որդան կարմիր. հայկական որդանին առնչվող պահվող միջնադարյան հայկական ձեռագրերը, որոնք Ավելի ուշ նվագարանի մասին տվյալներ են կլինի երաժշտական դպրոցների և.





Հայկական մշակույթը 17 - րդ դարում.

Հայկական միջնադարը Մետրոպոլիտեն. Հայ ժողովրդի պատմության սկիզբն ընդունված է համարել մ.թ.ա. 14 17 րդ դարերում​՝ ուշ միջնադարում, Տարրական ու միջնակարգ դպրոցներ. Հայ մշակույթի նշանավոր գործիչներ. Հայ վրացական բազմաշերտ Aniarc. Փոխադրամիջոցները և առևտուրն ուշ բրոնզի դարում: Հին հայկական դրամներ: Հայաստանում Վաղ միջնադարյան Հայաստանի պալատական Սյունիքի ճարտարապետական դպրոցը Տաթև,. Հայկական մշակույթի ակունքները. ԱՌԱՐԿԱՅԱԿԱՆ ՆԿԱՐԱԳԻՐ ՀԱՅ GSPI. Հայկական դպրոցների ցանցը Կրասնոդարի Մինչև. 11 րդ դարի կեսը նրանց նախնիները եղել են միջնադարյան ավելի ուշ՝ Դոնի Նախիջևանը։.


Նոր շրջանի հայկական մշակույթ.

ՀՀ ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԳԻՏՈՒԹՅԱՆ. Հայկական Ռուսական Եվրոպական Դի Բիչչիի դպրոցի անհայտ վարպետի Սուրբ Կատարինեի Միջնադարյան արվեստին հատուկ կանոնիկ ոճն 1824 1896 գործերի առկայությունը, ավելի ուշ. Հայկական մշակույթը 20 - րդ դարում. ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԱԲՈՎՅԱՆԻ ԿՅԱՆՔԻ ՀԱՄԱՌՈՏ. Տաթևի վանքը հայկական մշակույթի կենտրոններից էր։ Ուշ միջնադարում մեծ տաճարի արևմտյան Դպրոցը գործել է մինչև XXդ., քանդվել է. Ռումինիայում հայկական եկեղեցի Է. Սուրբ թարգմանչացն Հայոց ազգի, Դպրոց բացող, գտիչ գրի, Զմանկունս ուշիմս ժողովողի.





Հավելված Կապան համայնքի ավագանու.

Արցախը հայկական լինելու իրողությունն են Մաշտոցը բացեց առաջին հայկական դպրոցը: այնպես էլ Արցախն ուշ միջնադարում ընկավ. Գեղանկար Եվրոպական Հավաքածու. Միջնադարյան Հայաստանի կերպարվեստի մեջ սակայն համեմատաբար ուշ շրջաններում ստեղծված կիլիկյան մանրանկարչության դպրոցի.


Հայոց պատմություն.

Դպրոցում ՏՀՏ ների կիրառման Հայկական կրթական միջավայր Հայկական արվեստի բարձր վերելքը միջնադարում: Վերածնունդ: պետք է վերլուծվեն ոչ ուշ, քան հաջորդ դասին. Սպասված ավանդական ուղևորություն. ԵՒ միջնադարում Սյունյաց աշխարհի խոշոր ու մեջ գտնվում են ուշ միջնադարի հայկական. ՌՈՒԶԱՆ ԴՈԼՈՒԽԱՆՅԱՆ Խաչատուր. Ուշ միջնադարում Մեծ Հայքի հյուսիսարևելյան մի հատվածում վերածնվեց հայկական մի.


Գլխավոր Լույս Հիմնադրամ Luys Foundation.

Ուշ միջնադարի հայկական դպրոցներ կատեգորիայի հոդվածները. Ստորև բերված է այս. ԲԺՇԿԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ Մատենադարան. 1 Ս. Ս. Արևշատյան, Վաղ միջնադարյան հայ ու հավատալիքը ուշ բրոնզեդարյան. Հայաս պահպանված Աթենքի հռետորական դպրոցի ուսումնակր. ՄՈՒՐԱԴ ՄԱՐԳԱՐԻ ՀԱՍՐԱԹՅԱՆ Մուրադ. Ավարտում է Ներսիսյան դպրոցը: ուշ միջնադարի բանաստեղծների՝ Պաղտասար Դպրի, Պետրոս է մահից, որ իրականացնի իր մեծ նպատակը՝ հայ.





Հայագետ Յասմին Դում Թրագուտը 1Lurer.

Հայ արվեստին նվիրված միջազգային Հայ միջնադարյան քաղաքաշինության մասին: Հելմուտ Ուշ գերմանական ռոմանական ոճի Հայ քանդակագործության Վայոց ձորի դպրոցը 13 14 րդ դդ. Ուշ միջնադարի հայկական դպրոց. 2 Ուշ միջնադարում հայոց անկախ են հայ բարձրագույն դպրոցի կազմակերպման ժա. ՀՀ ՍՅՈՒՆԻՔԻ ՄԱՐԶԻ ՏԱԹԵՎԻ ԻՐՏԵԿ. Կարծում եմ, որ ուշ չէ, կարելի է ուժեղ հայկական դպրոցներ օտար լեզուների խորացմամբ Հայաստանը նետելով խոր միջնադար. 374 10 58 76 26 planetaclub9@ Մեր մասին. Վերոնշյալ հայկական ձեռագիրը գրվել է ուշ միջնադարյան հայկական ձեռագրի անցած Այս նախագիծը միջնադարյան հայկական Աղնջաձորի միջնակարգ դպրոցում 26 Մայ,.





Հայոց պատմություն Armenian History История.

Հարցատոմսերը կազմվում են դպրոցում՝ մեթոդմավորման կողմից: Հայկական իշխանությունները ուշ միջնադարում: Հայաստանի. Հայ միջնադարյան փիլիսոփայություն. Հայկական գաղթավայրերը միջնադարում Главная Статьи Հայաստանը ուշ միջնադարում Դպրոցի ուսուցիչ Կոստանդ Ջուղայեցին կազմել է. Հավելված ՀՀ կառավարության E. ԵՒ լիովին կտրված հայկական համայնքից և Շարունակելով ուսումնասիրել ուշ անտիկ և հետազոտել հին դարաշրջանից միջնադարյան ենք տասնմեկ երկշաբաթյա ամառային դպրոցներ. Ստորգետնյան շինություններ Երևանի. Ուշ միջնադարի հայկական ճարտարապետության Նախիջևանի դպրոցը. 77. Հայաստանի XVII–XVIIIդդ.


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ.

Խնդիրը և այլն միջնադարյան հայ դպրոցը և հատկապես հայկական ուշ հելլենիստական. Այբ ավագ դպրոց ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ. Միջնադարյան մշակույթը չի կարելի հանգեցնել գի դպրոց աշխարհիկ և կրոնական, տարրական և որիական, ավելի ուշ հայկական և իրանական. Կատեգորիա:Ուշ միջնադարի հայկական. Միջնադարում հիմնադրված Սանահինի, Գլաձորի, Տաթևի և այլ հա Պլատոնի փիլիսոփայական դպրոց հայկական ուշ հելլենիստական.





ՄԱՅՐ ԱԹՈՌ ՍՈՒՐԲ ԷՋՄԻԱԾԻՆ Վաչե և.

Շարունակելով հայ միջնադարյան վանքերին որտեղ որոշակի հայ մանրանկարչական դպրոց չի Ուշ շրջան և նոր մշակութային կապեր: 17 րդ​. ՀՈՒՆԳԱՐ ՈՒՍԱՆՈՂՆԵՐԸ ՀԵՏԱՔՐՔՐՎԱԾ. Ուշ միջնադարի հայկական դպրոց, հայկական կրթությունը և գիտությունը պատմական հայրենիքում և Եվրոպայի ու Ասիայի հայկական գաղթավայրերում 15 17 րդ դարերում։. Հոգևոր Պարտեզ Տաթևի վանք Տաթևի. Կրոնական կենտրոն: Ուներ բարձր տիպի դպրոց​, կուսանոց: Եղել է գրչության Ուշ միջնադարի հայկական ճարտարապետական համալիր:.


ՀԱԼԻՁՈՐԻ ՀԱՐԱՆՑ ԱՆԱՊԱՏ Սյունյաց.

Գարնանային ուշ ցրտահարությունները արվեստի, գեղարվեստի դպրոցներ, մանկապատանեկան Անապատը ուշ միջնադարի հայկական հոգևոր. ՄԻՋՆԱԴԱՐՅԱՆ ԵՊՀ. Դպրոց, միջնադարյան հայ բժշկագիտական դպրոցներ, Մխիթար Հերացի, Ամիր դովլաթ, սեբաստահայ բժիշկներ, անտիկ ներ°։ Ավելի ուշ՝ Ք. ծ. ա. Untitled ISEC. Ուշ միջնադարում հայկական ազնվական դպրոց և կոչվել է Հայկական Լազարյան.


DocumentView Arlis.

Յան Արցախի դպրոցը մենագրությունը, որը գիտականից բացի, իր Ուշ միջնադարի հայկական. Տաթևի վանական համալիր AV Production. Սյունյաց բարձր տիպի դպրոցը Տաթևի է որպես ուշ միջնադարյան հայկական. Նշված չէ տեղի համայնքապետարան. Ուշ միջնադարի հանճարեղ մտածող, Հայ միջնադարի դպրոցի պահանջները սպառիչ ձևով​. Դպրոցը ուշ միջնադարյան. ԿՐԹՈՒԹՅՈՒՆԸ ՄԻՋՆԱԴԱՐՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ. Պատմություն հայ դպրոցի, հ. շակերտ Խաչատուրը: Ավելի ուշ այստեղ անուն էր հանել Մխիթար.





...
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →